Komiks: Opowieści z hrabstwa Essex


2009-09-29 00:12:33	Opowieści z hrabstwa Essex

Dostosuj sobie tekst. Zastosuj Tidy Read lub Readable. Dowiedz się więcej!

Hrabstwo Essex jest położone w kanadyjskiej prowincji Ontario a jedynym sławnym człowiekiem pochodzącym z Essex jest twórca komiksowy Jeff Lemire – autor trylogii „Opowieści z hrabstwa Essex”. Wychowany w owym małym, rolniczym miasteczku, tam właśnie osadził akcję swego czarno-białego komiksu.

W części pierwszej – „Opowieści z farmy” - poznajemy młodego chłopca, Lestera, który od czasu śmierci matki mieszka z wujem na tytułowej farmie. Ten prywatny „koniec świata” sprawił, że Lester ucieka w świat swojej wyobraźni. Wyobcowany chłopak wiecznie nosi maskę oraz pelerynę super bohatera i chce obronić Ziemię przed inwazją kosmitów. Ignoruje starającego się nawiązać z nim bliższe relacje stryja, znajduje za to przyjaciela w eks-hokeiście pracującym na stacji benzynowej – zdziecinniałym Jimmym. Swoją powolną narracją Lemire pokazuje nam upływ pór roku na farmie i życie bohaterów. I tak, strona po stronie, brniemy w opowieść, czasem w zaskakujący sposób mieszającą rzeczywistość z fantazją. Ciekawym bonusem są też fragmenty komiksów rysowanych przez Lestera – podobno autentyczne rysunki zrobione w dzieciństwie przez Lemire’a. Na uwagę w tej, jak i w pozostałych dwóch częściach, zasługują panele pozbawione jakichkolwiek dialogów czy postaci ukazujące jedynie farmę i krajobrazy Essex.

Druga część, zatytułowana „Opowieści o duchach”, jest najdłuższa w całym tomie i zarazem najlepsza. Sama w sobie stanowi jedną z ciekawszych nowel graficznych w dziejach komiksowego medium. To historia dwóch braci – Lou i Vince’a, którzy niegdyś z pasją grali razem w drużynie hokejowej, a pewne zdarzenie z przeszłości sprawiło, że nie rozmawiali ze sobą przez 25 lat. Ich ścieżki połączyła ponownie tragedia. Narratorem opowieści jest sędziwy Lou, głuchy i cierpiący na starczą demencję mężczyzna, który wspominając swe życie, rozlicza się z własną przeszłością. Lemire umieścił akcję w dwóch miejscach: w Essex i w Toronto (gdzie sam obecnie mieszka). Niezwykle płynnie przechodzi od wydarzeń z teraźniejszości do tych sprzed ćwierćwiecza za sprawą płatającego figle umysłu Lou. Emocjonalnie współczujemy obu braciom, którzy stali się sobie obcy, a w szczególności samotnemu Lou, ofierze najgorszego rodzaju samotności – z wyboru.

Ostatnia historia, „Opowieść o miejscowej pielęgniarce”, doprowadza do końca wątki z części pierwszej, a także dostarcza nam historię hrabstwa i zmian zachodzących na przestrzeni lat. Tytułowa pielęgniarka Anne (to właśnie ona opiekowała się Lou i umierającą matką Lestera) jest samotną matką mieszkającą z synem, który praktycznie jej nie zauważa. Ledwie zasugerowana rodzinna tajemnica z części pierwszej znajduje tu swój punkt kulminacyjny. Kolejną historią – opowieścią w opowieści - jest wspomnienie najstarszej, aż stuletniej mieszkanki hrabstwa, która jest babcią pielęgniarki. Splot wspomnień przybliża historię oraz zaskakujące relacje i więzy krwi łączące mieszkańców hrabstwa. Samodzielnie najsłabsza część trylogii, jednakże wraz z pierwszą stanowiąca spójną, zgrabną całość.

Dodatkowo dostajemy jeszcze króciutką historyjkę Eddiego Słoniouchego, który przez 10 lat był w śpiączce i obecnie ma tylko cztery wspomnienia. O wiele bardziej interesująca jest za to „Historia klubu bokserskiego” opowiedziana na przestrzeni kilkudziesięciu lat jego istnienia.

Motywem przewodnim trylogii jest samotność, pokazana z różnych stron i skrywane, niekiedy przez lata, kłamstwa stanowiące źródło niewypowiedzianych konfliktów. Elementem istotnym dla całej historii jest hokej - sport, który podobno oddaje kanadyjskiego ducha, obecny jest we wszystkich częściach. Ja o tym nie wiedziałem, ale znajdujemy potwierdzenie tego na kartach komiksu. Ów hokej łączy ze sobą męskich bohaterów w „Opowieściach...”. Innym stale powtarzającym się motywem jest kruk, jego wszechobecność mogłaby umknąć naszej uwadze, gdyby nie wspominane wcześniej panele z przyrodą.

Powieść Lemire’a czyta się błyskawicznie, sam pochłonąłem całość w jedno popołudnie. Siłą tej wielowątkowej powieści graficznej jest to, że autorowi perfekcyjnie udaje się uchwycić powolne tempo wiejskiego życia. Lemire nie osądza swoich bohaterów - nam pozostawia ten wybór, samego siebie sprowadzając do roli opowiadacza, a opowiadać to on potrafi. Pokażcie tą emocjonalną nowelę graficzną komuś, kto uważa, że komiks nie możecie opowiadać przejmującej historii, a diametralnie zmieni zdanie.

Ocena: 8/10
Autor: Damian "Damex" Maksymowicz
Dodany: 2009-09-29 00:12:33

Zobacz także:

Komentarze

-Jeszcze nie ma komentarzy-

Dodaj komentarz

Musisz być zalogowany żeby dodać komentarz